نوشته های کاوه یزدی نژاد

یکی از بزرگترین مشکلات برنامه نویسها زمانی بروز میکند که عده ای به اصطلاح حرفه ای ، دور هم جمع میشوند تا یک نرم افزار بنویسند . جمع شدن به اصطلاح حرفه ای ها درکنار هم معمولا یک نتیجه در بر دارد و آنهم بروز اختلاف نظرهای بسیار شدید در بین تمام حاضرین است . کسانیکه ادعای حرفه ای بودن میکنند معمولا آنقدر حرفه ای هستند که هیچکدامشان دیگری را قبول ندارند و هیچ روشی جز روش مورد استفاده خود را نمیپسندند .
حرفه ایهای ما معمولا آنقدر حرفه ای هستند که حاضر به نگاه کردن یا بررسی کردن برنامه هایی که به قول خودشان تازه کارها نوشته اند نیستند و در عین حال از یک برنامه نویس تازه کار انتظار دارند که کدهایی در حد خود آنها بنویسند .
نهایتا پروژه هایی که حاصل همکاری حرفه ای ها باشند معمولا یا به نتیجه نمیرسد و یا با کیفیتی پایین تر از برنامه نویسان معمولی تحویل داده میشود .

یکی از خصوصیات خوبی که برنامه نویسهای کم تجربه دارند و در برنامه نویسهای حرفه ای کمتر دیده میشود ، علاقه بسیار زیاد به انجام پروژه  ، پرسیدن از دیگران و کارهایی از این قبیل است که باعث میشود نرم افزار با دیدی واقعی تر و منطقی تر نوشته شود .

معمولا برنامه نویسهای کم تجربه تلاش میکنند که با کمک هم کارها را جلو ببرند و معمولا اگر چیزی را هم ندانند از یکدیگر یا از فرد با تجربه دیگری میپرسند و برعکس برنامه نویسهای پرتجربه تر معمولا کارها را تنها انجام میدهند و حال و حوصله بحث با یکدیگر برسر جزئیات پروژه را ندارند .

اکثر افراد با تجربه در زمینه برنامه نویسی به دلایل مختلفی از قبیل گرفتاری بیش از حد ، خستگی از کار برنامه نویسی تجربیات قبلی در زمینه موضوعات مشابه با پروژه فعلی و مواردی از این قبیل صرفا سعی میکنند که برنامه ای بنویسند و تحویل بدهند و همین امر باعث پایین آمدن کیفیت نرم افزار و رضایتمندی مشتری میشود .